Πίνακας: “Never Fear The Few,” by Kris Gebhardt

`

Το τριανταφυλλί του ουρανού

παραδίδει τη θέση του στο χρυσό, ώρες που κερδίζει

η σιωπή στον ορίζοντα και η ανάμνησή σου στο βλέμμα.

Εκστατικό ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, και κατάκοπο,

έτσι θέλω να σε σκέφτομαι, τώρα που δεν επιτρέπεται

να φτάσω ως εκεί, να χτυπήσω την πόρτα σου

να ζητήσω να με κρατήσεις, να ξορκίσεις σε ένα φιλί τον φόβο μου,

να με παρηγορήσεις, όντας και εσύ απαρηγόρητος,

Τώρα, πριν το ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο

πόσο ήθελα να χτυπήσω απαλά το ρόπτρο

να ραγίσει ο ήχος το άσωτο σκοτάδι

να βγουν στα παραθυρόφυλλα οι γείτονες, να μου χαμογελάσουν

να αγγίξω τα γεράνια στις γλάστρες σου,

να μυρίσω τα κρινάκια στο παρτέρι με την ανθισμένη λεμονιά

να αφήσω να με ξεγελάσουν όπως παλιά τα παιδιά στο καντούνι…