Η τέταρτη ποιητική συλλογή του Κώστα Λιννού, που φέρει τον ίδιο ακριβώς τίτλο με τις προηγούμενες τρεις, συμπληρωμένο με την ξεχωριστή αρίθμηση, Δ΄, συνιστά μία ευκρινέστερη και βαθύτερη χάραξη του δρόμου που άνοιξε ο ποιητής με το πρώτο του βιβλίο, το 2004. Η διατήρηση, άλλωστε, της ίδιας λέξης του τίτλου, Μετασχηματισμοί,αποκαλύπτει αυτήν ακριβώς την οπτική του ποιητή για την τέχνη του, την οποία αντιμετωπίζει ως ένα σώμα εν εξελίξει, ως μια διαρκή μεταμόρφωση της ποιητικής σκέψης και έκφρασης.

Η συλλογή περιλαμβάνει ποιήματα γραμμένα σε μία ποικιλία μορφών που κυμαίνεται και περιλαμβάνει το δεκαεπτασύλλαβο χαϊκού, το επίγραμμα, σχεδιάσματα, θραύσματα στίχων, αλλά και πεζά ποιητικά κείμενα. Η ποικιλία αυτή διαμορφώνει ένα τοπίο πολυσύνθετο όπου η μορφή δεν έχει αποκρυσταλλωθεί αλλά, αντίθετα, δοκιμάζεται και δοκιμάζει διάφορα σχήματα και εκδοχές. Μέσα από αυτή τη διαφοροποίηση,όμως, δοκιμάζεται και ο ίδιος ο αναγνώστης που καλείται να συλλάβει και να συνειδητοποιήσει, στην πράξη, τη λειτουργία και τη στόχευση αυτού του μετασχηματισμού, αυτής της μεταπήδησης από τη μία μορφή στην άλλη, που δεν είναι άλλη από την ακατάπαυστη ροή, από τη συνεχή εναλλαγή που κυριαρχεί στη ζωή και την τέχνη.

Βασικό χαρακτηριστικό της ποιητικής γραφής του Λιννού είναι η παραδοξότητα των λεκτικών συνδυασμών και το ανοίκειο των συζεύξεων που πραγματοποιεί ακόμα και μέσα στον ίδιο στίχο. Η πρακτική αυτή, που φέρνει την ποίησή του κοντά στον υπερρεαλισμό, δεν λειτουργεί υπονομευτικά του νοήματος, αλλά αντίθετα το αναδεικνύει και το υπογραμμίζει με έναν ιδιαίτερα εμφατικό τρόπο. Μέσα στο πλαίσιο αυτό ο ποιητής φαίνεται πως θέλει να φέρει στο προσκήνιο τις λέξεις με την καίρια και καταλυτική επενέργεια που αυτές έχουν στην ποιητική συνείδηση. Η φύση είναι φτιαγμένη από λέξεις·/ Κι είδα τότε αμέτρητες σκάλες ν’ ανηφορίζουν/ Προς τον ίδιο φάρο που ανηφόριζα κι εγώ. («Μεταμόρφωση») Η λέξη δεν είναι απλώς και μόνο ο φορέας του νοήματος και η ηχητική του αποτύπωση. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι η ουσία της σκέψης και της έκφρασης, είναι η εξεικόνιση της Ιδέας, είναι ακόμα η αποτύπωση της στιγμής ή μίας εικόνας που, αν και ακαριαία, συλλαμβάνεται και μετουσιώνεται σε ποίηση.