«Επίσημα και δύστυχα. Πάνω στα χρόνια της αθωότητας»

Μην φθονείτε τους ανθρώπους.

Η οχύρωση κατά του δυσάρεστου είναι η μοίρα για τα ευυπόληπτα

και ανθρώπινα θραύσματα.

Σαν σαιξπηρικοί ηθοποιοί.

Ασφαλείς και άγνωστοι έχαιραν θριάμβου.

Κι ύστερα μπροστά στα επερχόμενα

φαίνονται ψυχροί.

Και ξεσπούν με απρόσμενο πάθος σε κάθε αλλαγή.

…

Επιμένω σε έναν θάνατο σιωπηλό, που

δεν έχει σχέση με τη ζωή κι όσα σεργιάνια αδύνατα υπήρξαν.

Τόσο καλό ή κακό

που πια κι η αλήθεια υπάρχει.

Μέσα του ακόμα κι ο χρόνος είναι φθηνός.

Μα στο λόγο μένει ανώνυμος,

για αυτό και μας ταιριάζει.

Μην φθονείτε τους ανθρώπους.