Η όστρια δόθηκε τελικά στον πουνέντε.

Μετά από μια φτιαχτή κουβέντα, με την διεύθυνση αποφασισμένη,

Κάμανε τον έρωτα σ΄ ένα πανδοχείο βραχώδες.

Μ΄ αισχύνη επίσης φτιαχτή, κάπου στις ακτές του Θρακικού πελάγους

Τους είδα να κρύβονται.

Σαν απέκαμαν, να την χαϊδέψει έκαμε κι αυτή τραβήχτηκε μακριά

Σαν φίδι φαρμάκι φορτωμένο να ταν κι όχι χάδι.

Της είπε, τον άκουσα, της είπε

τῷ νῦν μή ποτε καί σύ, γύναι, ἀπό πᾶσαν ὀλέσσῃς

ἀγλαΐην, τῇ νῦν γε μετά δμῳῇσι κέκασσαι·

Και φουρτουνιασμένος, έφυγε πίσω στα μέρη του.

Πόσα μαντήλια βρεμένα, πόσα στεγνά, φιλοξένησαν οι καιροί,

Δεν ξέρω, θέλω να μην ξέρω, θέλω αμαθής να πορευτώ

Σε αυτό το παγωμένο ακρογιάλι.

Κι όσο τρέξεις, πιο γρήγορα θα φτάσεις σ΄ αυτό που φοβάσαι.

Κι όσο τρέξεις, πιο αδύναμος στ’ αγκάθια θα ριχτείς.

Οι πνιγμένοι ναυτικοί ψαρεύουν στον πάτο του πόντου,

Ανασύροντας κόκκαλα, που στα σαγόνια τους έχουν σβήσει ζωές

Και έκαμαν τον πόνο τους τραγούδι, που τραγούδι το έκαμαν

Οι φοβισμένοι στεριανοί που τους ακούγανε σαν είχε μπουνάτσα.

Ο καιρός ήρθε που σπονδές φέρουμε σαν ερωτευμένοι, παζαρεύοντας

Ένα κονάκι υπό τον εγκλιματισμό του Φοίβου.