{ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

Τούτο το υπόμνημα, δρα ίσως αντισυλληπτικά.

Κατά της μνήμης. Υπέρ των ιδρωμένων ανεμιστήρων.

Δεν ξέρω τι θα έπρεπε να πω.

Οι άνθρωποι των γραμμάτων είναι ανύπαρκτοι.

Απλώς γιατί τα γράμματα είναι άνθρωποι.

Το Α για παράδειγμα είναι ένας άνθρωπος έκπληκτος.

Και αρνητικός.

Ζει στην απουσία.

Το Ω μένει πάντα με το στόμα ανοιχτό.

Κάποιος του λέει πως τον κυνήγησαν οι μύγες.

Απ’ την αρχή ως το τέλος,

Μυρίζουν οι άνθρωποι αλφάβητο.

Κάποιες φορές απλώς παριστάνουν σφηνοειδώς,

Πως δεν υπάρχουν.

Και απ’ τις τσέπες μας δραπετεύουν οι ωραίοι νεκροί μας,

Κρατώντας ανθοδέσμες τα χώματα τους.

Κάποιον ασημένιο κρίκο που βρήκαν κρυμμένο σε χαρά παιδική,

Τον πήραν και κρεμάστηκαν ανάποδα,

Μια μέρα οξείας φλεβίτιδας.}