ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

  Με πόσες ανάσες κερδίζεται

Το πέρασμα

-κάνεις τάχα πως δε ξέρεις-

σφιχτό μαντήλι στο λαιμό σου

η οφειλή.

Tα βράδια

που όλοι φορούν τα στηθοσκόπια

στ’ αφτιά κι ακούν τα έγκατα της γης

ν’ ανασαίνουν βαριά

έτοιμοι να βγάλουν πόρισμα βλάβης

εγώ-κρεμάω τα στηθοσκόπια στα δέντρα

χρόνια τώρα κανένας στεναγμός δε γιατρεύεται

με ένα βιβλίο παραμάσχαλα

πρέπει ο χρόνος να σε διαλέξει

με τα πόδια κλειστά

και με χέρια στην ανάταση

για να γλιτώσεις το παιχνίδι της σιγής

να πεις γυναίκα είμαι και γελάω

ή έτσι δείχνω·το αγκάθινο στεφάνι να κερδίσω

-για ένα χειροκρότημα-

άσπρο άγαλμα μην γίνω

προσκυνητάρι μιας βραδιάς

μην μπαγιατέψω.

Ένα ηλεκτροφόρο καλώδιο

Αν βρω

να φτάσω από το λαιμό στον ουρανό

και πιο μακριά

στις πόρτες που μένουν κλειστές

να αναμετρηθώ με το μυαλό μου

και στο χαρτί να γράψω

δεν είμαι πια κουτή

Αγαπώ τις προεκτάσεις του κορμιού μου.