“«Ό,τι ο χρόνος σου στερει / πίσω σ’ το φέρνει η μνήμη»/ Σχέδιο δοκιμίου για την ποίηση του Κώστα Λάνταβου” (γράφει ο Χρήστος Μαυρής) – B’ MEΡΟΣ
13Σεπ
- Στην ποίηση του Κ. Λάνταβου παρατηρείται και το φαινόμενο των αυθύπαρκτων ή αποφθεγματικων στίχων. Είναι δηλαδη κάποιοι στίχοι που λειτουργουν εξίσου καλα, τόσο εντος του ποιήματος που ανήκουν, σε διαλεκτικη επικοινωνία με τους άλλους στίχους του, όσο και εκτος του ποιήματος, όταν αποσπαστουν ή απομονωθουν για ν’ ακολουθήσουν δικη τους, μοναχικη πορεία. Σπάνιο φαινόμενο που το συναντάμε στην ποίηση ελάχιστων σύγχρονων Ελλήνων ποιητων όπως π.χ. της Κατερίνας Γώγου, αν είναι απαραίτητον’ αναφέρω εδω ένα όνομα.Το φαινόμενο των αποφθεγματικων στίχων εμφανίζεται σχεδον σε όλο το ποιητικο έργο του Κ. Λάνταβου όμως, στη συλλογη που τιτλοφορείται Εγκώμιο είναι πιο πυκνο και διακριτο. Μέσα στο μικρο, αλλα στιβαρο,σώμα αυτων των στίχων εγκλείεται τέτοια ποιητικη ουσία και ενέργεια, που απο μόνοιτους είναι ένα ολοκληρωμένο ποίημα! Αποσπω και δίνω στη συνέχεια τέτοιους αυθύπαρκτους στίχους απο την εν λόγω συλλογη:
«Η ζωη μέσα στο σώμα είναι διακαης πόνος»
***
«Όσο κι αν κλαίω, η θάλασσα μέσα μου δεν γαληνεύει»
***
«Ακόμη και στα όνειρα ζούμε τις ζωες των άλλων»
***
«Τα όνειρα έχουν κρησφύγετο τον ύπνο»
***
«Τα παιδια είναι η σύνοψη των ύμνων προς το σύμπαν»
***
«Κανένα εγκώμιο νεκρους δεν ανασταίνει»
***
«Συνήθως τα λίγα είν’ αρκετα»
***
«με τον ίδιο ζήλο μας διεκδικει ο θάνατος»
Διαβάστε περισσότεραΑφήστε ένα σχόλιο
