Μοναχά για μια φούχτα ασήμι μας άφησε,

Μοναχά για μια κορδέλα στο παλτό του να βάλει-

Ήβρε το μόνο δώρο που η τύχη μας άρπαξε,

Χωρίς όλα τ΄άλλα που μας προίκισε, να υποβάλει×

Εκείνοι, που το χαν το χρυσάφι, του δώσαν σ’ ασήμι ψίχουλα,

Τόσα πολλά είχαν κείνοι, που όσα επέτρεπαν τόσο λιγοστά ήσαν:

Πως έφυγε ο μπρούτζος μας ολάκερος  γι’ αυτόν!

Κουρέλια- κι αν ήταν βιολετιά, η καρδιά του περήφανη ήταν!

Εμείς που τον αγαπήσαμε, τον ακολουθήσαμε, τον τιμήσαμε,

Ζήσαμε υπό τον πράο και μεγαλοπρεπή οφθαλμό του,

Μάθαμε την υψηλή του γλώσσα, τους καθαρούς του τόνους πιάσαμε,

Το ζην και το αποθανείν φτιάξαμε στο είδωλό του!

Ο Σαίξπηρ δικός μας, ο Μίλτων υπέρ μας,

Ο Μπέρνς κι ο Σέλλευ μαζί μας,- παρακολουθούν απ’ τους τάφους!

Μόνος του φεύγει απ’ το βαγόνι και τους λεύτερους,

Μόνος βουλιάζει μετόπισθεν με σκλάβους!