Nude, Green Leaves and Bust, Pablo Picasso

Κάτω από τη σπασμένη σου φτερούγα θρηνούν τα πουλιά

κι ας μην πέθαναν ακόμη τα φύλλα στις λεύκες

κι ας κρατούν οι μέρες λαμπερές

στην πόλη και στα καπνισμένα εργοστάσια,

ώρα που στροβιλίζεται η σκέψη σ’ ένα κέρμα

ώρα που η απόφαση γυρίζει σ’ εσένα πριν σωθώ

ώρα που σβήνει το πάθος

μ’ ένα λάθος στο μαύρο γρανίτη

και πυκνώνει ο ψίθυρος στις παλιές ιστορίες.

Τώρα οι άυπνες σκιές μέσα στη μνήμη πέρασαν,

τώρα δε με στενεύουν τα ρούχα

τώρα που κοντεύω τα εξήντα έμαθα πια

να χαμογελώ στο παιδί μέσα μου δίχως να κρύβομαι,

να συντηρώ την ευτυχία και με την τραγωδία του έρωτα,

να βλέπω την κάθε μέρα διαφορετική

όταν παίζει το φως με τις φλωρεντινές δαντέλες στο σαλόνι

τρέμοντας από συγκίνηση,

έμαθα να μην αφήνω να με διαψεύδει το μηδέν και το τίποτα

όταν απλώνεις το χέρι στην τελειότητα και αγγίζεις σημάδια,

έμαθα να ζω με τη δίψα της ερήμου

όπως ονειρεύτηκα χωρίς μετάνοια,

να καταλαβαίνω στη μητρική μου γλώσσα, λέξεις ελληνικές,

με την πληρότητα και τη γοητεία

του θρυμματισμένου κόσμου των αγαλμάτων

ελεύθερη από δεσμά και πρέπει , ελεύθερη και από την άγνοια.