Η Έμπιστος Συκιά

 

 

Έτσι τελείωσε κι αυτό το καλοκαίρι

με κεντημένους απήγανους

μια Κυριακή απόγευμα

στην Αστυπαλιά,

 

σ’ ότι λευκό

στου ήλιου τη λαμαρίνα υπήρχε.

 

Ανυποψίαστοι εμείς φύγαμε,

αφήσαμε όμως μια συκιά

τα ξώθυρα να ψαχουλεύει

ή να σκαρφίζεται το θέρος μαραμένο

 

για ξεχειμώνιασμα το μάνταλο να ψάχνει.

 

Την εμπιστευτήκαμε

ότι δεν θα ξεμπουντουλώσει το σπίτι.

 

Έτσ’ η συκιά χειμώνες-καλοκαίρια

ν’ ακούει γκιώνηδες και κλάματα πνιχτά

βράδια έμεινε

στη σάλα προς της στέρνας τη μεριά

 

ο μόνος πιστός ένοικος.

 

`

*

Der treue Feigenbaum

                         

 

So ist auch dieser Sommer zu Ende gekommen

mit gestickten Weinrauten

an einem Sonntagabend

auf Astypalaia,

 

bei jedem Weiß

das auf dem Blech der Sonne vorhanden war.

 

Nichts ahnend sind wir weggefahren,

hinterließen aber einen Feigenbaum

der die Haustür zu betasten

oder sich verdorrt den Sommer vorzustellen habe

 

zur Überwinterung den Türriegel aufzusuchen.

 

Wir vertrauten ihm

dass er das Haus nicht zu Grunde richten werde.

 

Und so lauschte der Feigenbaum zu allen Jahreszeiten

Eulen und unterdrücktem Weinen

Abende lang blieb er

im Saal seitens der Zisterne

 

der einzige treue Hausbewohner.

Διαβάστε περισσότερα