Αλέγρο το τραγούδι σου μην είναι τροβαδούρε,

δεν είν’ εδώ κουρσάρικα τσούρμα που ν’ αλαλάζουν

σαν βγαίνουν μεσοπέλαγα με τα πανιά ανοιγμένα

να ρίξουνε τους γάντζους τους, να κάνουνε ρεσάλτα.

Εδώ’ναι ράθυμες ζωές, ψυχές προσκυνημένες,

αθάρρευτες κι αμάθευτες στο άγριο ξεροβόρι,

που μοιάζουν σαρακόβρωτες γαλέρες αραγμένες

σε όλβιους νερολήθαργους, σ’ απάγκιο αραξοβόλι.