Απόσπερμα
Κλαγγώ σαν ξίφος στοχασμού, εριστικό!
Κεφάλια παίρνω ερριμμένα, Μυρμιδόνων!
Του Ομήρου απόσπερμα, εγώ φθηνό, λιμό
να σώσω προσπαθώ, απόσταγμα αιώνων!

Διύλισμα της σκέψης, ενός ρέκτη στοχασμού
αυτό που έστησε τον άνθρωπο, απά στα δυο του πόδια!
Μα σήμερα εκώφευσε, στο ρόχθος πλουτισμού!
Λιδία λίθος για τα σύγχρονα, εσμού τα ξόδια!

Κι αν αλυχτώ, ποιος τάχα δίνει προσοχή!
Είναι αμφίβολο τι γένους είναι η αξία!
Το μόνο που μου έμεινε, απλή μια ευχή!
Μη φθάσει κάποτε η ζωή, να είναι ουτοπία!