Piazza Di Spagna

Αγάπα με, σα να ‘μαι χιόνι

ημιτελές και πάλευκο

χιόνι που απλώνεται ατάραχο, ανυπόμονο

δίχως την έκσταση του ήλιου να φοβάται

μυστήριο είναι ο έρωτας

κέντημα από ηδονές και οδύνες μοιρασμένες

τρομάζει και ανασαίνει

θαρρείς κι είναι το χιόνι που προστάζει

ακούμπα με, σα να ‘μια άνεμος

άχρωμος, γυμνός και ωστόσο θαρραλέος

άνεμος που διαπερνά των λουλουδιών τα ίχνη

στην Piazza di Spagna, πριν πέσει το σκοτάδι

προτού κι αυτός τον Τίβερη βυθίσει στη γαλήνη

πήρα το όνομα της πόλης σου

και μια πνοή απ’ το βλέμμα σου

για να κατοικηθεί το μέσα μου με κάτι

ναι, είναι η αγάπη αίνιγμα

με σάρκα και ανάσες αρθρωμένο

μια στάλα από βροχή

μια σκιά ψευδής και φευγαλέα

μια συνομωσία εξαίσια

το ανεπαίσθητο για πάντα αιχμαλωτίζει