Στέργιος Ντέρτσας, «Χριστουγεννιάτικο παραμύθι»
28Δεκ
Ορίστε να,
το τελευταίο σπίρτο μου
που είναι όλες
οι φωτιές
που μ’ έχουν φέρει ως εδώ.
Η τελευταία μου ανάσα.
Το ουρλιαχτό της σκοτεινής χαράς,
που θα κρατήσει τη φλόγα
στα σπλάχνα ζωντανή,
τούτη τη φορά
δεν θα το πνίξει
κανένας καθωσπρεπισμός,
Θα αφεθεί ελεύθερο να εκφραστεί:
η στάχτη της νύχτας να μυρίσει εκπλήρωση.
Κι αμέσως μετά νιόφυτο δάσος
που θα κρύψει τα ερείπια.
Αμέτρητα χριστουγεννιάτικα δέντρα
για τους ελάχιστους
που μπόρεσαν ν’ αντέξουν.
Πάνω στον ζόφο
θα στάξει το ξημέρωμα
το σπάνιο κρασί,
παλαιωμένο από του αίματος
την πρωτάκουστη βουή
εδώ σ’ αυτήν την εσχατιά
όπου η ζωή κι ο θάνατος
παίζουν τη συνηθισμένη τους παρτίδα
σαν να ‘ναι η τελευταία
σαν να κρίνονται τα πάντα εδώ
σαν να φοβούνται και οι δυο
να μην επικρατήσουνε οριστικά.
Τι άχθος.
Τι τρόμος αυτή η περίπου ισοπαλία.
Τι στενωπός.
Αφήστε ένα σχόλιο
