Mary Newcomb (1922–2008)

Να λησονήσεις τον κόσμο, να λησμονήσεις λένε

λογής – λογής μαυροπούλια

μαζώχτηκαν στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα του συνόρου,

να λησμονήσεις, όλους τους κακοθάνατους,

εκείνους που τους θέρισαν τα βόλια εδώ,

τους έκλαψαν οι ράχες στο Γράμμο και στη Μουργκάνα

και τους θαλασσοπνιγμένους ν’ αστοχήσεις, ακούς;

Πάνε αυτοί διάβηκαν.

Κι αυτούς που τους κατάπιαν τα ρέματα στο έβγα του χειμώνα

και τους φαρμακωμένους στο έμπα του καλοκαιριού

κι όσους ένιωσαν το μαχαίρι στο λαιμό,

για το χατίρι τους έβαψε η παπαρούνα τον κάμπο κόκκινο.

Μυρίζει παραπόνεση ο αέρας στη Βελούνα,

στο Σμόλικα και στη Χιονίστρα κανακεύουν σερπετά,

να λησμονήσεις τον κόσμο λένε τα πουλιά, λαλιά ανθρώπινη΄

κι εκείνους που τους έκλαψαν, όλους,

τώρα σημαδεύει τα νηστεμένα χείλη η ζωή, προλαβαίνεις,

ένας κοκκινολαίμης στο φράχτη

ο σταχτωμένος χρόνος στο κλειδωμένο συρτάρι

το τσίπουρο σε Γιαννιώτικο ασημένιο παγούρι.