Βαρύ είναι το χώμα που με σκεπάζει.
Ανάπαυση καμία δεν βρίσκω
στης γης καθώς είμαι τα σπλάχνα.
Στου τάφου μου τα βάθη
ασφυκτικά τρυπώνουν τα σκουλήκια στα μάτια μου.
Την ίριδα ροκανίζουν, το Θάνατο μην δω να καλπάζει.
Ένας ολόκληρος του κρανίου θίασος στήθηκε
πάνω από τον τάφο μου.
Του τσίρκου οι παλιάτσοι κι οι αρλεκίνοι
με βαριά βήματα χορεύουν
του θανάτου μου την παντομίμα.
Κι ένας σαλός ποδηλάτης οργώνει
με τους αγκάθινους τροχούς του
τα σπαρμένα στη γη κόκκαλά μου.