Αφηγούνται: Μιμή Ντενίση, Θωμάς Κοροβίνης, Ελένη Κοκκίδου, Χρύσα Παπά
Την επιμέλεια του βιβλίου έχει κάνει ο ς συγγραφέας,  ερευνητής του τραγουδιού και συνθέτης Θωμάς Κοροβίνης.

*

Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, Τα εφτά κοιμισμένα παιδιά, εκδ. Αστέρος, Αθήνα 1981

Και η γη της Ιωνίας, η γη των θεών, να ξετυλίγεται ολόγυρά σου, όλη ομορφιά, όλη πάθος. Μια ευγένεια, μια γαλήνη. Τόπος κατάφυτος, τόπος κατάδεντρος, τόπος κατάκαρπος. Γόνιμα χώματα, καθώς το κορμί της γεννούσας γυναίκας, που δεν είναι τίποτες άλλο παρά η αδιάκοπη λαχτάρα του σπόρου. Το πνεύμα του Ομήρου αλαφροζυγιάζεται μέσα στον λαμπρόν αιθέρα. Ο δαχτυλικός εξάμετρος δεν έχει πεθάνει. Ειν’ ένας στίχος γεμάτος μακαριότητα και αθανασία, που εκφράζει το νόημα του τοπίου. Εδώ πέρα γεννιούνται οι όμορφοι μύθοι. Ο μύθος του έπους, ο μύθος της ιστορίας, ο μύθος της φιλοσοφίας, η ποίηση όλη, ο στοχασμός κι η χαρά της ζωής. Η χώρα είναι πλασμένη από θεούς καλοπροαίρετους, για να συνταιριάζει τις αντιθέσεις. Ανάμεσα στην Αιολίδα, στα χώματα της Τρωάδας, και στα περιγιάλια της δωρικής Μικρασίας. Η παλικαριά, η χλιδή. Κι ανάμεσά τους η λεπτότατη συνείδηση των Ιώνων, που έκαμαν τέχνη και τη ζωή, χωρίς, πολύ συχνά, να το νιώσουν.

*

Αιώνες τώρα η Ανατολή υπομένει και σιωπά, αφουγκράζεται τους αβάσταχτους καημούς των παιδιών της και καρτερά. Οι λαοί της Ανατολίας, όταν δεν σιωπούν, όταν δεν βυθίζονται στην ασάλευτη παθητικότητα και δεν εναποθέτουν το μέλλον τους στα χέρια του εκάστοτε θεού τους, τότε κλωτσώντας την μακάρια κηδεμονία του κισμέτ, εκρήγνυνται οργισμένα και εκδικητικά. Κι έπειτα σφαγιάζονται. Άλλοτε επιτιθέμενοι κι άλλοτε αμυνόμενοι. Απ’ τον καιρό του Πρίαμου, απ’ τον καιρό του Μεγαλέξαντρου ακόμα. Είναι της μοίρας τους να χτίζουν την ιστορία τους με αίμα.