Ήταν στη διάρκεια μιας ανταπόκρισης για τον Εμφύλιο στην Ισπανία. Έκανα την απερισκεψία να είμαι λάθρα παρών στο ξεφόρτωμα απόρρητου υλικού, σε μια μάντρα εμπορευμάτων στις τρεις τα χαράματα.  Η φούρια των αντρών, καθώς και το σκοτάδι, έμοιαζε να ευνοούν τούτη την απερισκεψία μου. Ωστόσο, σε κάποιους αναρχικούς πολιτοφύλακες πρέπει να φάνηκα ύποπτος.

Ήταν πολύ απλό. Δεν είχα ακόμη την παραμικρή ιδέα πως πλησίαζαν σβέλτα κι αθόρυβα, όταν ξαφνικά έκλεισαν γύρω μου απαλά σαν δάχτυλα. Οι καραμπίνες τους μου πίεσαν ελαφρά το στομάχι, και στη σιωπή τους υπήρχε μια σοβαρότητα που ενέπνεε δέος. Τελικά σήκωσα τα χέρια. […]

Μιλώ ισπανικά, αλλ’ όχι και καταλανικά. Κατάλαβα, εντούτοις, ότι ήθελαν τα χαρτιά μου. Τα είχα ξεχάσει στο ξενοδοχείο. Απάντησα: «Hôtel… Journaliste…», δίχως να ξέρω αν τα λόγια μου σήμαιναν κάτι γι’ αυτούς. Οι πολιτοφύλακες πέρασαν από χέρι σε χέρι τη φωτογραφική μου μηχανή σαν νά ’ταν ενοχοποιητικό στοιχείο. Κάποιοι από κείνους που χασμουριόντουσαν, ριγμένοι φαρδιοί πλατιοί στις ξεχαρβαλωμένες τους καρέκλες, σηκώθηκαν βαριεστημένα κι έγειραν στον τοίχο. […]

Δε γνώριζα τίποτε γι’ αυτούς, εκτός από το ότι θά ’στηναν κάποιον στον τοίχο δίχως πολλές πολλές τύψεις. Οι εμπροσθοφυλακές των επαναστατών, όποιας παράταξης κι αν ήταν, δεν κυνηγούσαν τόσο ανθρώπους (δε ζύγιαζαν τον άνθρωπο σύμφωνα με την ουσία του), όσο συμπτώματα. Η αντίπαλη αλήθεια τούς φαινόταν επιδημική νόσος. Για ένα αμφίβολο σύμπτωμα, έστελναν τον μολυσμένο στην απομόνωση του λοιμοκαθαρτηρίο. Ή στα μνήματα. Γι’ αυτό μου φαινόταν δυσοίωνη6 η ανάκριση που μού ’καναν που και που, μ’ αόριστες μονοσύλλαβες ερωτήσεις από τις οποίες δεν καταλάβαινα γρυ.Το τομάρι μου παιζόταν σε τυφλή ρουλέτα. […]