Δεν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος

πια, σαν ένα μαύρο παπούτσι είσαι

που μέσα του έχω ζήσει όπως τη πατούσα

για τριάντα χρόνια, μεσ’ την χλωμάδα και τη φτώχεια,

μετά βίας τολμώντας να ανασάνω ή να φταρνιστώ.

Μπαμπά, έπρεπε να σε σκοτώσω.

Και πέθανες, προτού προλάβω να το κάνω-

Βαρύς σαν μάρμαρο, στο σάκο των Νεκρών είσαι σαν Θεός,

Στοιχειωμένο άγαλμα, με ένα γκρίζο δάχτυλο του ποδιού,

που είναι μεγάλο, όπως τις φώκιες του Σαν Φρανσίσκο

Η προτομή σου διακοσμεί τον φρικαλέο Ατλαντικό,

εκεί όπου το καταπράσινο του σμίγεται με τα μπλε

νερά, έξω απ’ την όμορφη Νουαζέτ.

Κάποτε προσευχόμουν για να σε ξαναβρώ.

Αχ, εσύ.