Η Sylvia Plath  διαβάζει το ποίημά της «Lady Lazarus»

Το έκανα ξανά.

Μια φορά κάθε δεκαετία

Τα καταφέρνω-

Σαν θαύμα ολοζώντανο, το δέρμα μου

λάμπει σαν Ναζιστικό φωτιστικό,

το δεξί μου πόδι

ανάλαφρο,

το πρόσωπο μου ανέκφραστο, όμορφο,

με εβραϊκές γωνιές.

Ξετύλιξε τις γάζες

Ω εχθρέ μου.

Μήπως σε τρομάζουν;—

Η μύτη, οι κόγχες των ματιών και τα δόντια μου;

Η πικρή μου ανάσα

μια μέρα θα εξαφανιστεί.

Σύντομα, σύντομα η σάρκα

που μέσα σε έναν τάφο σπηλαίου θάφτηκε,

εκεί θα βρει το σπιτικό της

και εγώ να παραμένω μια χαμογελαστή γυναίκα.

Είμαι μόνο τριάντα ετών.

Και σαν τη γάτα έχω εννιά φορές για να πεθάνω.