Πάνω σε παλιά σκέψη, καινούργια διόρθωση
Στον Νίκο Κατσαλίδα

Αποχαιρετισμοί κι αποχωρισμοί στα διάσελα
μα ούτε λιβάνι προλάβαινε ν’ ανάψει
ούτε μανουσάκια να μαζέψει, για κανέναν,
μέτραγε θανατικά
πρώτα ο άντρας, μετά ο πατέρας
στο τέλος φύγαν τα παιδιά, κακογραμμένοι όλοι τους,
άλλοι απ’ εδώ, άλλοι απ’ εκεί
όλοι πεσκέσι τ’ Αχέροντα.
Της έμειναν οι άφεγγες νύχτες, τ’ ανθισμένα χαμομήλια της αυλής
τα πέτρινα μνημούρια στον ξεσαρκωμένο λόγγο με τα ρείκια
της έμειναν, οι έγνοιες στα άλαλα χείλη
και το χοντρό τρίκλωνο γνέμα
με τις βελόνες καρφωμένες στη μισοπλεγμένη φανέλα
στον πάτο της κασέλας, λιτανεία της θύμησης.