۩ – χρυσή εποχή

Λέω για όταν, απ’ την πολλή χαρά

ν’ αγαπηθούμε, πέφτουμε

κατάχαμα «ω! σάρκα ζωντανή

που θα χάσεις τη φωνή

στον θρήνο», λέω για όταν

εμπνευσμένοι, εμείς χτίζουμε το σενάριο

με σφυρί και καρφιά

και το απολίθωμα ενός αγγέλου ξεκολλά

τα φτερά απ’ τον ασβέστηστο ντουβάρι,

στο βάθος της σκηνής. λέω για όταν

αγκάλιαζα σε σένα όλη τη ζωή: τη δική σου

και τη δική μου, που έλαμπαν ενωμένες

από μια πανάρχαιη χαρά

τη νύχτα, που έπεφτε από δυτικά

πάνω στην ύπαιθρο. λέω για όταν

εσύ ξαναγινόσουνα παρθένα για μένα

με μια διάφανη αιμορραγία φωτός –ω!, πράγμα

ανοίκειο

πολύ οικείας φύσης– ω! ζωή

όλη ανέγγιχτη, όλη

άτακτη, προτού ο έρωτας

τα σαρώσει

όλα, όλα τα μετόπισθεν,

ολάκερη τηζωή

9.10.13