Εγώ η ίδια υπήρξα ο δρόμος μου

Εγώ θέλησα να ‘μαι όπως οι άντρες το θέλησαν για μένα:
μια απόπειρα ζωής•
ένα κρυφτούλι με την ύπαρξη μου.
Όμως φτιαγμένη ήμουνα από παρόντα,
και οι επίπεδες πατούσες μου πάνω στην υποσχόμενη γη
δεν αντιστέκονταν να βαδίζουν μπροστά,
και συνέχιζαν πέρα, όλο πιο πέρα,
ξεγελώντας τις στάχτες για να φτάσω στο φίλημα
των νέων μονοπατιών.

Σε κάθε παραπάνω βήμα στο δρόμο μου προς τα μπρος
τις πλάτες μου έξυνε το απελπισμένο φτερούγισμα
των παλαιών κορμών.

Όμως το κλαδί αποκολλημένο ήταν για πάντα,
και σε κάθε καινούργιο μαστίγιο το βλέμμα μου
χωριζόταν κι άλλο , ολοένα περισσότερο
από τους μακρινούς ορίζοντες που ‘χα μάθει:
και το πρόσωπο μου έπαιρνε την έκφραση
που από μέσα μου ερχόταν,
την οριστική έκφραση που πρόβαλε ένα συναίσθημα
ενδόμυχης απελευθέρωσης•
ένα συναίσθημα που προέκυπτε
από τη διατηρημένη ισορροπία ανάμεσα
στη ζωή μου και στην αλήθεια
του φιλήματος των νέων μονοπατιών.

Πλέον με χαραγμένη την κατεύθυνση μου στο παρόν,
βλασταράκι ένιωσα πάνω στα εδάφη όλα της γης,
των εδαφών δίχως ιστορία
των εδαφών δίχως μέλλον,
του εδάφους πάντα του εδάφους δίχως όρια
όλων των αντρών και όλων των εποχών.
Και υπήρξα εξ ολοκλήρου εντός μου
όπως εντός μου υπήρξε η ζωή….

Εγώ θέλησα να ‘μαι όπως οι άντρες το θέλησαν για μένα:
μια απόπειρα ζωής•
ένα κρυφτούλι με την ύπαρξη μου.
Όμως φτιαγμένη ήμουν από παρόντα•
όταν πια οι μαντατοφόροι με αναγγέλανε
στην βασιλική παρέλαση των παλαιών κορμών
λοξοδρόμησε η επιθυμία μου να ακολουθήσω τους άντρες
και το πανηγύρι των τιμών έμεινε εκεί να με περιμένει.