Στίχοι-Κείμενα:  Σαράκης, Χιόνης, Περδίκη, Γρηγοριάδης, Βρεττάκος, Χριστοδούλου, Αγγελάκη Ρουκ, Βέης, Πορφύρας, Κάλας, Πασχάλης, Tόκαρτσουκ, Lenkersdorf, subcomandante Marcos, comandanta Ramona, Νομίδου, Δεληχάτσιου. Θραύσματα ζαπατιστικού λόγου προέρχονται, μεταξύ άλλων, και από το ντοκιμαντέρ “Ellas, las otras, las deveras”.

Σάββατο & Κυριακή στις 17:00, 9-24 Οκτωβρίου

Ένα σημείωμα στο ΠΟΙΕΙΝ για την παράσταση από τις συν-δημιουργούς

Άντζελα Δεληχάτσιου & Βασιλική Νομίδου 

Στη μέση μιας πολύβουης μεγαλούπολης, σ’ έναν λόφο με δέντρα δύο γυναικείες μορφές ανακαλύπτουν το χώρο γύρω τους και μέσα τους, τον “ζουν” αρθρώνοντας θραύσματα ποιητικού λόγου, σε μια απόπειρα να συνδεθούν με αυτόν, με το δικό τους εσωτερικό τοπίο αλλά και να συνδεθεί κι ο λόγος, αυτά τα θραύσματα να γίνουν μια φωνή. Μια φωνή που σκοντάφτει στην καταστροφή της φύσης που αναζητά την αλλαγή και τη διαφορά, που αποπειράται να σκιαγραφήσει ένα μέλλον με άλλους όρους. Σε μια χωρική και ταυτόχρονα συμβολική διαδρομή προς ένα δεύτερο τοπίο του λόφου με την εικόνα της πόλης έντονη να συνομιλεί μαζί του, αποπειράται με τελετουργικό τρόπο να αρθρωθεί ένας άλλος πολιτικός λόγος, βαθιά ανθρώπινος και ποιητικός, που εμπνέει και δίνει ελπίδα.

Η δημιουργία της παράστασης υπήρξε ένα μακρύ και ενδιαφέρον ταξίδι∙ ξεκίνησε στο πρώτο λοκντάουν λόγω covid, όπου στις διαδικτυακές τηλεσυναντήσεις μας φανταζόμασταν ότι βρισκόμασταν έξω στη φύση σε σύνδεση με τα δέντρα. Με την πρώτη ευκαιρία, που ήταν η συμμετοχή μας στο Φεστιβάλ Λυκαβηττού τον Οκτώβριο του 2020, δημιουργήσαμε το πρώτο μισό της παράστασης, που βασίζεται στην προσέγγιση της οικο-ποίησης –ποίησης δηλαδή όπου η αναφορά στη φύση περιλαμβάνει την κριτική της ανθρώπινης καταστροφής της. Επιλέξαμε θραύσματα ποιημάτων γραμμένα από Έλληνες ποιητές, βρήκαμε πολλά στο Γλωσσάριο των Ανθέων, σε επιμέλεια της Δώρας Μέντη, και τα ενσωματώσαμε σε μια σωματική δράση σε σχέση με τα δέντρα και το τοπίο μιας συγκεκριμένης τοποθεσίας στον Λυκαβηττό.

Ευτυχείς με τα αποτελέσματα, λάβαμε ενδιαφέρουσα ανατροφοδότηση από τους θεατές, συμπεριλαμβανομένων μερικών που δήλωσαν ότι έμειναν με μια αίσθηση ερήμωσης ή απελπισίας από τις οικολογικές επιπτώσεις στις οποίες αναφερόμασταν. Με αυτό κατά νου, προχωρήσαμε στην έρευνα και ανάπτυξη του δεύτερου μέρους της παράστασης, όπου θέλαμε να διερευνήσουμε εναλλακτικές προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση προβλημάτων που δημιουργούνται από τον δυτικό τρόπο ζωής μας. Η έρευνα μας οδήγησε στο κίνημα και τη φιλοσοφία των Ζαπατίστας στο Μεξικό, καθώς και σε περαιτέρω έρευνα για τους τρόπους σκέψης των ιθαγενών και τις διαφορές στη δομή της γλώσσας τους. Επίσης, εμπνευστήκαμε και από τη συγγραφέα ΌλγκαΤοκάρτσουκ και την προσέγγιση της όσον αφορά τη γλώσσα και τη σημασία της.