Ο Ρέννε, ένας νεαρός γιατρός που παλιότερα είχε ασχοληθεί πολύ με την ανατομία, ταξίδευε από τη νότια στη βόρεια Γερμανία. Τους τελευταίους μήνες δεν έκανε κάτι ιδιαίτερο. Δυο χρόνια εργάστηκε σε νεκροτομείο, πράγμα που σημαίνει ότι πέρασαν απ’ τα χέρια του δυο χιλιάδες περίπου πτώματα, κι αυτό κατά κάποιον ανεξήγητο και περίεργο τρόπο τον εξουθένωσε.

Τώρα καθόταν σε μια γωνιά του τρένου κι απολάμβανε το ταξίδι. Περνάμε λοιπόν μέσα από αμπέλια, σκέφτηκε. Να και μια πεδιάδα κατακόκκινη απ’ τις παπαρούνες. Δεν έχει πολλή ζέστη, ένα γαλάζιο κατακλύζει τον ουρανό, οι όχθες της λίμνης αποπνέουν υγρασία. Πέρα μακριά τα σπίτια σκύβουν πάνω από τριανταφυλλιές, μερικά μάλιστα πνίγονται μες στα τριαντάφυλλα. Θέλω ν’ αγοράσω ένα σημειωματάριο κι ένα μολύβι, να καταγράψω όσο το δυνατόν περισσότερα, για να μην χαθούν αυτές οι εντυπώσεις. Έζησα πολλά χρόνια έτσι, κι όλα έσβησαν. Άραγε υπήρχε σε μένα κάτι όταν ξεκινούσα; Δεν ξέρω πια.

Τα μάτια χαλάρωσαν για λίγο μες στα σκοτάδια των τούνελ, ενώ αργότερα αιχμαλώτισαν και πάλι το φως. Εργάτες μάζευαν σανό, ξύλινες γέφυρες, πέτρινες γέφυρες, μια πόλη κι ένα όχημα μπροστά σ’ ένα σπίτι πάνω στο βουνό. Βεράντες, διάδρομοι και φράχτες, όλα χτισμένα μες στο δάσος. Εδώ λοιπόν ο Ρέννε θα εργαστεί ως αρχίατρος μερικές βδομάδες. Η ζωή είναι παντοδύναμη, σκέφτηκε, όμως το χέρι αυτό δε θα καταφέρει να την εξερευνήσει, και κοίταξε το δεξί του.