Τα στόματα του Ινδιάνου:

II

ΦΑΚΟΘΡΥΨΙΑ

το κρύο πολλαπλασιαζόταν αποστειρωτικά

πόσα χρόνια μετά

σε μια επιφάνεια ασυνέχειας

καλυμμένοι από ένα παχύ χιόνι

σηκώσαμε έναν αυτοσχέδιο χαρταετό

ως εκεί που έβλεπε το μάτι                 –προσευχηθήκαμε μικροί

ώσπου η Μηχανή ύψωσε το χέρι

μελλοντικά μιλώντας

με δύο τομές υπερηχοϊκές

διείσδυσε εντός μας                              –στο όραμα

καθάρισε το θάμπος και βιδώθηκε ενδοφθάλμια

ζητωκραυγάζοντες εμείς

στο μαύρο τούνελ ανυποψίαστοι

χωρίς φακό

«αθώοι» θύτες                                       –πλοκάμια της

κουβαλήσαμε ονειροπαρμένοι

τον χειμερινό καταρράκτη

καταριώντας τον

και ως λυτρωμένοι τον ανατρέψαμε σε σάκο

αδιάβροχο

αδιάφορο για το ιστορικό μύθευμα

τυφλοί

υποτακτικοί

μη ανιχνεύσιμοι                                    –μικρόβια