«Με πόσο αίμα πότισα την φύση την πλανεύτρα,

Τις ακατέργαστες πέτρες των παλατιών του Ατρέα,

Τα ξεθωριασμένα κομψοτεχνήματα των Βλαχερνών

Και τα ενδιάμεσα συμμορφωμένα μαρμαρένια μνημεία,

Μόνο για να αισθανθώ· μόνο για μιας στιγμής αταραξία

Μέσα σ’ αυτό το ατέρμονο καρτέρι.

Άρπαξα τ’ αγάλματα, μη πέσουν και ρημαχτούν,

Απ’την λύσσα ενός παράλογου ανέμου που σκορπά

Την λογική του βασιλιά, την ηθική του πρίγκιπα,

Την βολή του λαού, την προστυχιά της εταίρας,

Την εγγύηση πως ο ήλιος θα ανατείλει αύριο.

Αν τ’ αγάλματα γίναν σκόνη,

Δεν είν’ από δική μου μπαμπεσιά.

Ψάξτε φταίχτες ανάμεσα στους έξαλλους θεούς

Και στον εμπαιγμό του μεσογειακού τού χώματος

Κι αλήθεια, δεν είχα τίποτε να προσφέρω

Παρά δυο μπράτσα και φαρμάκι τραγικό στις φλέβες μου.