Στο μεσαίωνα, κάπου στα βάθη των ασιατικών στεπών, υπήρχε και εφαρμοζόταν ένα τρομερό βασανιστήριο κατά το οποίο το θύμα δενόταν χειροπόδαρα στο έδαφος και ο δήμιος του, οπλισμένος με ένα βαρύ σφυρί, χτυπούσε και θρυμμάτιζε με κινήσεις προσεκτικής δεξιοτεχνίας τα οστά του αιχμαλώτου. Στόχευε και οδηγούσε τα χτυπήματα του πάνω στον βασανιζόμενο, σπάζοντας του ένα ένα τα οστά, προσεκτικά σαν κάποιο είδος αρρωστημένου τεχνίτη, μέχρι να προκαλέσει σοβαρά κατάγματα σε όλο τον ανθρώπινο σκελετό, γεμίζοντας από πόνο και φρίκη τον άνθρωπο που είχε την κακή τύχη να βρεθεί σε αυτή τη θέση. Και όταν κάποτε έφτανε στη φάση της σιχαμερής αυτής διαδικασίας που όλα τα κόκαλα ανεξαιρέτως είχαν σπάσει, έδινε μια χαριστική βολή στο κρανίο του δεμένου, απελευθερώνοντας τον από το σαδιστικό μαρτύριο, στέλνοντας τον μακριά από τον τόσο άγριο και παράλογο κόσμο που ζούμε. Η τεχνική αυτή της ανθρώπινης εξόντωσης σύμφωνα με ορισμένους ιστορικούς χρησιμοποιούταν από τις στρατιές του Τζένγκις Χαν. Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως η εν λόγω μέθοδος εκτελέσεως ήταν πολύ συχνή και διαδεδομένη ανάμεσα στους Ούνους. Είτε τη χρησιμοποιούσαν οι Ούννοι, είτε οι Μογγόλοι αυτή τη μορφή θανάτωσης, μικρή διαφορά όμως έχει. Η ουσία είναι πως αποτελούσε μια πρώτης τάξεως σαδιστική πράξη, που υλοποιούσε όλο το μέγεθος της ανθρώπινης κακίας, εμπνευσμένο από τους πιο απεχθείς εγκεφάλους, εγκεφάλους που αποτελούν δυνατό παράδειγμα στα επιχειρήματα αυτών που υποστηρίζουν πως η εξέλιξη ήταν ένα μεγάλο λάθος της φύσης και πως καλύτερα οι άνθρωποι να είχαμε παραμείνει πίθηκοι (αν όντως καταγόμαστε από το ευγενές αυτό ζωικό είδος).

Ας μην απελπιστεί από τη βαρεμάρα του όμως ο αγαπητός αναγνώστης, καθώς εδώ δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με βιολογικές θεωρίες, ούτε με την οποιαδήποτε πιθανή εκδοχή της προέλευσης του ανθρώπου, θέματα για τα οποία οι διαφορετικές απόψεις είναι απειράριθμες και που καλύτερα θα είναι να αφήσουμε τους ειδικούς να ασχοληθούν με αυτά. Το θέμα του συγκεκριμένου γραπτού είναι πιο πολύ η ψυχική κατάσταση του Οδυσσέα, ενός εικοσιοχτάχρονου άντρα από την Αθήνα, και το νευρικό του σύστημα, το οποίο ήταν τόσο ερεθισμένο και τόσο φουντωμένο από μια ακράτητη οργή, λες και τα σφυροκοπήματα του Μογγόλου δημίου, έπεφταν κατά ριπάς πάνω στις νευρικές απολήξεις του. Ναι, ίσως ήταν λίγο μελοδραματική και πολλά υποσχόμενη η εισαγωγή του κειμένου μου, μα πιστέψτε με φίλοι αναγνώστες, ο Οδυσσέας ήταν πραγματικά θυμωμένος. Ο θυμός έβραζε μέσα του σαν ηφαιστειογενές κύμα, έτοιμο να ξεραστεί στην επιφάνεια και να σαρώσει με πρωτοφανή μανία οτιδήποτε έβρισκε στο διάβα του. Σαν τροπικός τυφώνας που ξεριζώνει στο πέρασμα του χωριά ολόκληρα ιθαγενών, μαζί με εκτάσεις αδιαπέραστης ζούγκλας που τα ζώνει κλειστοφοβικά από παντού.