Εις Μνήμην

Τα νεκρά παιδιά στα παρασκήνια μένουνε κρυμμένα:

την αυλαία κατεβάζουν, ακίνητα στο χρόνο είναι.

Αυτά παρατηρούν τους άλλους που ωριμάζουν,

ενώ οι ίδιοι άγονοι αιωνίως παραμένουν.

Συχνά, οι θεατές από μπροστά τους προσπερνάνε,

δίχως να τους κοιτάνε- λες και δεν βρίσκονται εκεί.

Πάντα πιστοί στα όσα καθήκοντα τους όρισαν,

χωρίς λέξη παραπάνω και με σκυφτό κεφάλι.

Έχουν ξεχάσει τα παιχνίδια και τα γέλια τους

σε κάποια απόμερη, σκοτεινή ακρογιαλιά,

με τ’ άγρια κύματα να τα έχουνε αρπάξει

μεσ’ τον βυθό, να’ χουν χαθεί για πάντα.

Εμείς τ’ αναζητήσαμε, πίσω για να τα φέρουμε

μα τα παιδιά, άσπρα φαντάσματα έχουν γίνει

και αλφαμίτες που τις πύλες σου φυλάνε,

αόρατα στο γυμνό μάτι της ανθρωπιάς.