Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Και φτάνεις

αιθέρια ύπαρξη απόκοσμη

με το χέρι σε χαιρετισμό

μέσα απ’ το πολύβουο

πλήθος των δρόμων,

τη στιγμή που εγώ

στο φρύδι του κύματος

και στου ανέμου την ορμή

ξαποσταμένος  ταξιδευτής,

αφουγκράζομαι την κραυγή του κόσμου.

Το ποτάμι που με παρασέρνει

κι η αναίτια αγωνία

σαν υγρά κάγκελα φυλακής

να κλείνει διόδους διαφυγής

κι απεγνωσμένα αναζητώ

από κάτι να πιαστώ,

καθώς νιώθω την άγρια περιδίνηση

να ανοίγει το βαθύ στόμα της

έτοιμη να με κατασπαράξει.

Και τότε συνειδητοποιώ

το τίναγμα στις φλέβες

το φτερούγισμα του ονείρου

και μεταλλάσσομαι.

Ανησυχώ μέσα απ’ τους φόβους σου

και φοβάμαι μέσα απ’ τις ανησυχίες σου,

ηρεμώ μέσα απ’ τη γαλήνη σου

και τότε όλα γίνονται φως.