1. Θανάσης Παπακωνσταντίνου, «Απροστάτευτος», εκδ. Αχός, 2021

Η σχέση του Θανάση Παπακωνσταντίνου με την ποίηση είναι βιωμένος χρόνος ανάγνωσης και αναγεννησιακή τέχνη. Δεν μελοποιεί ποιήματα, αλλά τα ενσαρκώνει μουσικά, τα αναπλάθει με τον μουσικό του τρόπο έτσι ώστε στην ουσία παράγει ένα νέο ενδιάμεσο έργο το οποίο αποκτά τη δική του τεχνοτροπία. Σε αυτόν τον δίσκο μελοποιεί αναπροσαρμόζοντας λατινοαμερικάνους  ποιητές του μαγικού ρεαλισμού, ο στιχουργικός χώρος στον οποίο κινείται και ο ίδιος ως στιχουργός. Το αποτέλεσμα ειναι ένα soundtrack ποίησης, υπερρεαλιστικών λέξεων και ήχων με τη βοήθεια της ενορχήστρωσης της Βάσως Δημητρίου, με τη φωνή του Σωκράτη Μάλαμα. Ένας δίσκος μακριά από την αισθητική τού «μελοποιώ ποιήματα για να προσδώσω αξία στο βιογραφικό μου» ή «να συνταιριάξω τις τέχνες στη συνθήκη του τραγουδίσματος της ποίησης από τον λαό». Είναι μια μουσική εργασία με τη σημασία μιας κινηματογραφικής εικόνας στην οποία οι ακροατές γίνονται θεατές της μείγματος του πραγματικού με το φανταστικό με σκοπό την ανάδυση φιλοσοφικών ιδεών πλασμένων από το υλικό της ζωής και μόνο.