I

[Κατακορύφως]

Δύσκολη νύχτα ἀπόψε. Ὅλα γκρεμισμένα.

Μονάχος μὲς στὸ πατρικό μου σπίτι, νυχτοπούλι,

πεθύμησα ἕνα δέντρο νά ’χει φύλλα καὶ γιὰ μένα

λαχτάρισα δέντρο παληό, πόθησα ὣς τὸ μεδούλι.

*

Τὶς ὧρες τὶς μικρές, ὅταν ἀνοίγουν τὰ ντουλάπια

καὶ φτερουγίζουνε τα ροῦχα τῶν νεκρῶν στὸ σκότος

σὰν νυχτερίδες ἀναμνήσεων, σὰν ράκη κάποια

νεφῶν, βροχῶν καὶ λιοπυριῶν -ἄκου!- ἕνας κρότος

*

στάζει στὸ λάδι τῆς σιωπῆς, τρίζει κι ἀνασαίνει

μετέωρο στὰ πυκνὰ σκοτάδια μέ τυλίγει

ἀδειάζουνε οἱ αἰσθήσεις, τὸ κορμὶ φυραίνει

κι ἀλλόκοσμο ἀεράκι τὸν λυγμό μου πνίγει.

*

Κι εἶμαι ξανὰ στὸ παιδικό μου τὸ δωμάτιο

τοῦ Αὐγούστου ἔναστρος θόλος τὸ ταβάνι

καθὼς ἁπλώνεις κλάδους, δέντρο-συντριβάνι

μὲ ρίζα μὲς στὰ σωθικά μου ἀκάτιο.