…με κάρβουνο…

Ρ. Αλμπέρτι, Τα μάτια του Πικάσσο

     Άγγελος καρβουνιάρης

      [El Ángel del Carbón]

Ασχημομούρη, καπνισμένε, καταλασπωμένε.

Χιονάτος, κάποτε, χρυσαφένιος,

μ’ έλκηθρο περνούσες μέσ’ απ’ την ψυχή μου.

Παγώσανε τα πεύκα. Οι πλαγιές.

Και τώρα, μέσα στ’ αχούρια

καρβουνιασμένος, βρωμιάρης.

Τσακίσου από δω χάμω!

Μέσ’ από τις σοφίτες, με τα όνειρα κομμάτια.

Αραχνιά. Σκόρος. Σκόνη.

Στον αγύριστο να πας!

Μαυρισμένα απ’ τα χέρια σου

τα έπιπλά μου, τα ντουβάρια.

Στα πάντα

της ανάμνησής σου η σφραγίδα,

μαυρίλα και λασπουριά.

Στάχτη να γενείς!

Της αβύσσου οχτάποδα,

έρωτα μοχθηρέ.