Elle remonte les pierres de la maisonbrûlée.

Les poutresneuves de la charpente, ellesait les trouver

dans le bruit de verrepilé du vent du soir.

Elle le passe autamis de l’espoir:

alors splendide devient le vent. Et le toit.

Elle nous offre le gîte et le couvert

puis, sans finir la phrase, s’écarte.

 *

Lei solleva le pietre della casa bruciata.

Le travi nuove della struttura sa come ritrovarle

nel rumore di vetri franti del vento serale.

Lo passa al vaglio della speranza:

allora il vento risplende. E il tetto.

Ci offre del cibo e un riparo

e poi, senza finire la frase, si allontana.

*

Αυτή αρμολογεί τις πέτρες του καμένου σπιτιού.

Τα καινούργια δοκάρια για τη σκεπή ξέρει πώς να τα βρει

μες στον ορυμαγδό των σπασμένων γυαλιών του βραδινού ανέμου.

Το περνάει μέσ’ απ’ το φίλτρο της ελπίδας:

τότε φεγγοβολά ο άνεμος. Και η στέγη.

Μας προσφέρει τροφή και καταφύγιο κι ύστερα,

αφήνοντας τη φράση της ατελείωτη, απομακρύνεται.