ΑΠΟ ΤΟ ΩΜΕΓΑ ΣΤΟ ΑΛΦΑ

Γράφω γιὰ νὰ μὴν ξεχάσω τὶς παύσεις ἀπὸ μουσικὲς

ἀειθαλεῖς καὶ ἰχνήλατες ὅταν αἰθέρια

βήματα στρογγυλοκάθονται στὸ ἔσω δῶμα

ἐνῶ ἀναθυμιάσεις πικρῆς καιομένης βάτου

διαπορθμεύουν τὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὸ ὠμέγα

στὸ ἄλφα ξανὰ καὶ ξανὰ μετέωρες.

Τὰ πικρὰ στιβαρὰ καὶ συνάμα ἀθίγγανα

κυοφοροῦν πάντοτε ἕναν ἐλαιῶνα

μὲ κεῖνο τὸ πράσινο τὸ χαλκεύοντας σὲ πεῖσμα

ἐλπίδα πάνω στὴ θλίψη τῆς ἄνοιξης.

Φτάνει μονάχα μιὰ μικρούλα παύση παρεστιγμένη

ἀπὸ ψωμάκι Ὀνουφρίου πενταετοῦς

λάθρα εἰσερχομένη στὴν Ἱστορία.