Ἡ Λαμπρὴ ποὺ περίμενε ὁ Γιάννης τοῦ κυρ-Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη ὁ ἀλαφροΐσκιωτος. «Εἶχε βαρεθῆ τὴν Σαρακοστήν, ἐπόθει τὸ Πάσχα, καὶ ἤρχισε νὰ τὸ προεορτάζῃ».

Ἡ Λαμπρὴ ποὺ περίμενε ὁ Κώστας Κρυστάλλης. Βασίλεψαν στὴν Ἄρτα τὰ μάτια του, στὰ εἰκοσιέξι του χρόνια, 22 τοῦ Ἀπρίλη τοῦ 1894, ξημερώνοντας ἡ Μεγάλη Πέμπτη.

Ἡ Λαμπρὴ ποὺ περιμένουμε, «ἀλαφροΐσκιωτοι» τοῦ καιροῦ μας, κάτω ἀπὸ τὴ βαριά του σκιά. Εἴθε «μὲ ἰσοκράτη ἕνα κλωνὶ» νὰ ψάλουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», νὰ βιώσουμε τὴν Ἀνάσταση…

Α. Κ.,

Σπάρτη, Μεγάλη Τετάρτη, 20-4-2022

______________________

Α΄

[…]  Ὤχ, Θέ μου, τί νὰ εἶναι; εἶπε τὸ Μαλαμώ. Ἔλα, Πολύζο, νὰ ἰδῇς καὶ ν᾿ ἀκούσῃς. Ἡ πόρτα εἶναι κλειδωμένη ἀπὸ μέσα.

Ἐπλησίασεν ὁ ἄνθρωπος, ἔκρουσεν, ὤθησεν ἰσχυρῶς. Εἰς μάτην. Ἡ θύρα ἦτο πράγματι μανδαλωμένη.

― Τί πειρασμὸς εἶναι αὐτός; ἔκραξε τὸ Μαλαμώ, συνάπτουσα τὰς χεῖρας. Τὰ σανίδια λείπουν ἀπ᾿ ἔξω, ἡ πόρτα τῆς ἐκκλησιᾶς κλειδωμένη, κι οὐρλιάσματα ἄχαρα ἀκούονται μέσα. Τί νά ᾽ν᾿ αὐτό; Μπαίνουν τάχα καὶ στὶς ἐκκλησιὲς πειρασμικὰ πράγματα;

Ἀπ᾿ ὅλον τὸν ἀκατάληπτον βόμβον τοῦ ἤχου τοῦ ἀκουομένου, ἡ ἀκοή των αἴφνης διέκρινε δὶς ἢ τρὶς τὰς λέξεις: «Χριστὸς Ἀνέστη».

― Χριστὸς Ἀνέστη, ἐπανέλαβεν ἡ Μαλαμώ. Κι ἀκόμα τώρα πέρασε τὸ μεσοσαράκοστο.

Ἦτο τῷ ὄντι Σάββατον τῆς Δ´ ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν.

[…] Ὁ Γιάννης εἶχεν ἀνάψει στὰ μανάλια ὅλα τ᾿ ἀπόκηρα, ὅσα εἶχεν εὑρεῖ ἐκεῖ, εἶχε χύσει τὸ λάδι ἀπὸ τὰ κανδήλια, εἶχε κενώσει ὅλον τὸ λαδικόν, ποὺ ηὗρεν εἰς τὸ ἑρμάρι τῆς βορειοδυτικῆς γωνίας, καὶ εἶχε κατορθώσει νὰ [τ᾿] ἀνάψῃ ὡς πυροφάνι μόνον δύο κανδήλια ἐκ τῶν ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ τῶν πρὸ τοῦ Τέμπλου καὶ τοῦ προσκυνηταρίου, καὶ ηὐφραίνετο ψάλλων τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», ὅπως αὐτὸς ἤξευρεν. Εἶχε βαρεθῆ τὴν Σαρακοστήν, ἐπόθει τὸ Πάσχα, καὶ ἤρχισε νὰ τὸ προεορτάζῃ. […]

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Τὸ Χριστὸς Ἀνέστη τοῦ Γιάννη»