«Κάναν’ τη γλώσσα ρούχο-τους,

τη μνήμη-τους πατρίδα»

Η πάνοπλη και ανίερη μνήμη φαίνεται πως πολιορκει και σφυροκοπα τον  Γιώργο Θεοχάρη απο τα πρώτα βήματα της ποιητικης πορείας-του με αποτέλεσμα να τον εξουθενώνει, ψυχικα και σωματικα, και τον ποιητη να κραυγάζει απεγνωσμένα πως «η μνήμη ματώνει», δίνοντας κάποιες φορες στον αναγνώστη την αίσθηση πως τα πράγματα οδηγούνται σε επικίνδυνο σημείο, πως έχει χάσει πια τις δυνάμεις και τις αντιστάσεις-του και πως βρίσκεται λίγο πριν την τελικη πτώση, δηλαδη λίγο πριν τινάξει τα κώλα.

Θέλω να επισημάνω πως είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου η μνήμη έχει καταδυναστεύσει και περισφίξει με τέτοιο σκληρο τρόπο, και κυρίως σε τέτοια έκταση, τον λογισμο νεοέλληνα ποιητη, όσο του Γ. Θεοχάρη, συγκρινόμενος ειδικα με τους ποιητες της γενιας του ’70, στην οποία γενεαλογικα  (και θεματολογικά ) ανήκει, αλλα και σπάνια η τετραπέρατη μνήμη απελευθέρωσε και αναζωογόνησε σε τέτοιο εντυπωσιακο βαθμο την έμπνευσή-του και συνάμα τροφοδότησε και πλούτισε τόσο γενναιόδωρα της γραφη-του!

Με άλλα λόγια, η μνήμη, τόσο η βιωμένη όσο και η επίκτητη, εννοω εκείνη που η λειτουργία-της επιτυγχάνεται (εκ των υστέρων) με μηχανικα ή τεχνικα μέσα, αποτέλεσε τον καλύτερο τροφοδότη της ποίησής-του, με την έννοια ότι μεγάλο μέρος-της είναι κυριολεκτικα γαντζωμένο, εδραιωμένο και ανεπτυγμένο πάνω σε αυτη την ανθρώπινη διανοητικη διεργασία, που την έχει κιόλας σημαδέψει, αμαυρώνοντας το πρόσωπό-της με την κρύα, τη θανατερη δαχτυλια-της. Αυτος ο πρόδηλος εναγκαλισμος της μνήμης με τον ποιητη είναι επόμενο να δημιουργει μεταξυ-τους και μία ιδιόμορφησχέση, που άλλοτε γίνεται τρυφερη και γλυκια και άλλοτε σκληρη και φαρμακερη. Προσωπικα, έτσι όπως  εκδηλώνεται και συμπεριφέρεται η μνήμημέσα απο την ποίηση του Γ. Θεοχάρη, την αισθάνομαι σαν μία στρουμπουλή, ναζιάρα και προκλητικη ερωμένη που μπορει να τον απωθει αισθητικα αλλα συγχρόνως και παραδόξως τον ελκύει σεξουαλικα.

Θέλω να επισημάνω πωςμεταξυ του ποιητη και της μνήμης παίζεται ένα σχιζοειδες παιγνίδι, σίγουρα αντιφατικο, όμως και αρκετα ενδιαφέρον απο πολλες απόψεις, γιατι είναι στηριγμένο στα στοιχεία της έλξης και της απώθησης, της στοργης και του μίσους, της αδράνειας και της πνευματικης ευφορίας. Δεν είναι τυχαίο, λοιπον, που ο ποιητης νιώθει την μνήμη άλλοτε σαν αρραβώνα στο χέρι-του, ουρανο πάνω απο το κεφάλι-του, τράπεζα που καταθέτει το πνεύμα-του, πατρίδα που ζεσταίνει το σώμα-του και άλλοτε σαν θάλασσα μαύρη ή κρύο κενοτάφιο κ.ά.

Αυτο, πιστεύω, είναιτο γενικο συμπέρασμα που μπορει να εξαχθει μέσα απο την ανάγνωση του συγκεντρωτικου τόμου που περιέχει τις πρώτες τέσσερις ποιητικες συλλογες-του, καθως και μία σειρα απο πρωτόλεια ποιήματα, με συναισθηματικη και ιστορικη αξία, που βλέπουν για πρώτη φορα το φως της δημοσιότητας μέσα απο αυτο τον τόμο.

Συγκεκριμένα, στον εν λόγω τόμο που τιτλοφορείται Πιστοποιητικα Θνητότητας-Ποιήματα 1970-2010 και εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2014 απο το βιβλιοπωλείο Σύγχρονη Έκφραση, περιλαμβάνονται, κατα σειρα  χρονολογίας έκδοσής-τους, οι εξης συλλογες: