Ο παρείσακτος

Αγάπη μου, η νύχτα δυσοίωνη και θρηνητική έδειχνε

Όταν το χρυσό σου κλειδί στην κλειδαριά μου κελάηδησε ˙

Κατόπιν, η πόρτα ανοιχτή πάνω στην παγερή τη σκιά

Το σχήμα σου ήταν μια κηλίδα φωτός και λευκότητας..

Τα πάντα εδώ φωτίστηκαν απ’ τα διαμαντένια σου μάτια ˙

Ήπιαν στην κούπα μου τα ολόδροσά σου χείλη

Και ξαπόστασε στο μαξιλάρι μου το ευωδιαστό σου κεφάλι ˙

Το θράσος σου με γήτεψε  και την τρέλα σου λάτρεψα.

Και σήμερα γελώ αν γελάς κι εσύ, τραγουδώ αν τραγουδάς ˙

Κι αν κοιμάσαι, κοιμάμαι σαν σκυλί στα φυτά σου!

Σήμερα κουβαλώ ως και στον ίσκιο μου την εαρινή μυρωδιά σου ˙

Και τρέμω  άμα  το χέρι σου  την κλειδαριά ακουμπάει ˙

Και μακαρίζω  την κλαψιάρικη και ερεβώδη νυχτιά

Που στη ζωή μου  άνθισε  το στόμα σου τ’ άγουρο.