Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Η ζωή φορές μας κοιτάζει απ’ το παράθυρο

Σχολαστικά τη μοίρα καθαρίζει από τις μελανιές της

Εικόνες μαζεύοντας σιωπής έως την επόμενη έκρηξη.

Καθώς αυξάνονται τα ελαφρυντικά στη χώρα της αυταπάτης

Το ελάχιστο συλλέγουμε άπειρο πριν αυτομολήσει.

Κοιμόμαστε μέσα στον άνεμο έχοντας  την αγάπη στρώμα

Στο ταξίδι της αναγκαίας για την πορεία του μυαλού συμφιλίωσης.

Αιμόφυρτοι στην προσπάθεια ν’ αντέξουμε τη δυστοπία

Όσο κι αν πάντα ερχόμαστε δεύτεροι στον επιτόπιο βηματισμό

Ρώγες μαζεύουμε και ψέματα στων ματιών τις διάτρητες κόρες.

Πόσο εδώδιμο αντέχει ακόμη διάνυσμα η καμπύλη της σκέψης;

Βαραίνει η πληρωμή όταν στηρίγματα αναζητά προσώρας

Το όλον γεννιέται για να χαθεί

Κι ο χρόνος εξανεμίζεται

Γιατί δεν υπάρχει.

DIE MAGIE DES NICHTS

Das Leben betrachtet uns manchmal hinter dem Fenster
Scholastisch säubert es das Schicksal von seinen blauen Flecken
Sammelt Bilder der Stille ein bis zur nächsten Explosion.
Zumal sich die mildernden Umstände im Land der Selbsttäuschung vermehren
Die geringste bewahren wir Unendlichkeit bevor sie überläuft.
Im Wind schlafen wir auf der Liebesmatratze
Während der, für die Laufbahn des Verstandes, notwendige Reise der Versöhnung.
Blutüberströmt sind wir im Versuch die Dystopie zu überstehen
Auch wenn wir immer als Zweite beim Gang vor Ort kommen
Pflücken wir Beeren und Lügen in den durchlöcherten Augenpupillen.
Wie viel Genuss haltet der Kurvenvektor des Gedächtnisses noch aus?

Schwer wird dieZahlung, wenn sie nach vorläufigen Stützen sucht
Das Ganze entsteht um in Verlust zu geraten
Und die Zeit löst sich in Luft auf
Weil sie einfach nicht existiert.