H ΓΙΓΑΝΤΑΣ

Tα χρόνια που η Φύση γένναγε στην τρομερή της δύναμη
Καθημερνώς παιδιά τεράστια,
Είχα ένα πόθο σε μια γίγαντα νεαρή στο πλάι να μουνα
Όπως μια λάγνα γάτα μεσ στα πόδια μιας βασίλισσας.

Ν΄ανθίζει να βλεπα το σώμα κι η ψυχή της
να μεγαλώνει ελεύθερα στα τρομερά παιχνίδια μέσα•
Και να μαντέψω αν φλόγα σκοτεινή κλωσσά η καρδιά της
Μεσ στις υγρές ομίχλες που κολυμπούν στα μάτια της•

Να περπατήσω τις εξαίσιες φόρμες με το πάσο μου
Και πάνω στην τεράστια καμπύλη των γονάτων ν΄αρκουδίσω,
Και στου καλοκαιριού τη λάβρα, π΄αρρωσταίνει,

Κατάκοπη, και να ξαπλώνει κάνουνε στης εξοχής τη μέση
Να κοιμηθώ σαν το παιδί στον ίσκιο των βυζιών της,
Όπως μικρό χωριό στα πόδια του βουνού νωχελικά ξαπλώνει.