Το ποίημα είναι εμπνευσμένο  από το κεφάλαιο «Τεργέστη» του βιβλίου «Βαλκανευτές» (εκδόσεις Ενύπνιο) του Γιώργου Χατζελένη.

Κορίτσι της Τεργέστης τι να έγινες,

θυμάμαι ακόμα το αιθέριο βάδισμά σου,

την μαύρη σου κοτσίδα, όταν έγερνες,

τη θάλασσα που ανοίγονταν μπροστά σου.

Χόρευε το φουστάνι σου, κουρτίνα που ανέμιζε

πανί πλεούμενου, σε θάλασσα ευφροσύνης,

το στόμα μου ευχές, κατάρες ,ψέλλιζε,

κορίτσι της οδύνης, της σαγήνης.