«Αν γεννιόσουν από φτωχούς γονείς, δεν θα σκεφτόσουν έτσι και δεν θα τα έλεγες αυτά, γιατί τα παιδιά των εργατών και των υπηρετριών ήταν πρώτοι μαθητές, και αργότερα στη ζωή τους προσπάθησαν, να ανέβουν τα σκαλιά της κοινωνίας, ώστε σήμερα να είναι γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βιομήχανοι. Θυμάμαι τον κυρ Σταύρο που έλεγε: «κύριε Μάνο, μπορεί εγώ να κουβαλούσα τσιμέντο σε όλη μου τη ζωή, αλλά η κόρη μου βγήκε φιλόλογος και ο γιος μου μικροβιολόγος». Όχι σαν εσένα που τα είχες όλα και δεν πείνασες, δεν κρύωσες, δεν είδες να υποτιμούν τους γονείς σου, γι’ αυτό δεν θέλεις να δουλέψεις και να κάνεις κάτι στη ζωή, αντί να μιλάς για λίγες υλικές ανάγκες και για έρωτες».

Έτσι εδιαμαρτύρετο ο εύπορος παππούς στον εγγονό του που δεν στερήθηκε, δεν μειώθηκε, και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έσερνε μέσα του τα μικρόβια των συμπλεγμάτων της κοινωνικής ανόδου και της περιουσίας – απληστίας. Όχι πως τα παιδιά των ευπόρων υπολείπονται σε ματαιοδοξία, υπεροψία, σκληρότητα, αλλά, όταν είσαι χορτάτος, μπορείς πιο εύκολα να δεις πέρα από τον ασφυκτικά περιορισμένο ορίζοντα των ανθρώπων, που είναι ο ορίζοντας της χλιδής και των αξιωμάτων.

Είναι ντροπή να κουβαλείς τσιμέντο; Να φτιάχνεις ψωμί, να μαζεύεις σκουπίδια, να διορθώνεις βρύσες, να μεταφέρεις υλικά αναγκαία δια την ζωήν; Ώστε να ντρέπονται οι χειρώνακτες, και να πρέπει να φύγει οπωσδήποτε η ρετσινιά του κτίστη ή του κηπουρού από το παιδί τους, σπουδάζοντάς το;
Άρα δεν σπουδάζουν δια την χαράν της γνώσεως και το άνοιγμα του μυαλού, το βάθεμα της κρίσης, την καλλιέργεια της ψυχής, πράγματα που μπορούν να επιτευχθούν παράλληλα με οιοδήποτε λειτούργημα – απασχόληση του ηλεκτρολόγου, του κτίστη, του φορτωτή, του αγρότη, του γιατρού, φτάνει να υπάρχει θεώρηση της ζωής από άλλη οπτική γωνία και ελεύθερος χρόνος, αλλά σπουδάζουν για να κυριαρχήσουν, να αδικήσουν, να πλουτίσουν. Η γνώση από κοινωνικό αγαθό για όλους, μετατρέπεται σε βρώμικο εργαλείο, που διχάζει, αποκλείει, εγκληματεί, χλευάζοντας το αναγκαίο, εκθειάζοντας το περιττό.