A Boy with Sailboats, Henri Martin

Στο καρνάγιο της ψυχής,

έξυνε τη σκουριά της λαμαρίνας,

ύστερα έριχνε καθαρό νερό, με τον κουβά,

το τραβούσε από το πηγάδι της αυλής,

μαζί με τη σκόνη της σκουριάς,

ξέπλενε και τα πιο οδυνηρά κεφάλαια της ζωής του.

Στα φανερά, μια γυναίκα,

σύντροφος γερασμένη,να στέκεται με αυταπάρνηση,

να επιμένει, αγνά αισθήματα,

τού ’φτιαχνε καφέ, τού γέμιζε το ποτήρι κρύο νερό,

τα χάπια, στο γυάλινο πιατάκι.

Όταν το άγγιζε, και μαζί του τις άκριες των δαχτύλων της,

χτένιζε μεμιάς την αλισάχνη στα βλέφαρα,

εφικτή αθώωση στα δάκρυα,

θυμόταν πως σ’ αυτό το ίδιο,

κάποτε τού σέρβιρε γλυκό του κουταλιού.

Στα κρυφά, οι ανεπίτρεπτες επιθυμίες,

αναμνήσεις που έπαιρναν να ξεθωριάζουν,

όλες σε βαμμένα πρόσωπα, αυτά των λιμανιών,

να ζούσαν άραγε; ή μόνο στη σκέψη του…