Δεν θέλω ένα απλό φέρετρο, θέλω μια σαρκοφάγο
με ρίγες τιγρέ και ένα πρόσωπο απάνω της,
στρογγυλό σαν φεγγάρι, να κοιτάζει προς τα πάνω.
Θέλω να τους βλέπω αυτούς που θα έρθουν
να περιμαζέψουν τα χαζά μέταλλα και τις ρίζες.
Τους βλέπω ήδη- τα χλωμά, απόμακρα-σαν-αστέρια πρόσωπα τους.
Τώρα είναι ένα τίποτα, δεν είναι ούτε μωρά.
Τους φαντάζομαι χωρίς πατέρα ή μητέρα, όπως τους πρώτους θεούς.
Θα αναρωτιούνται εάν ήμουν σημαντική.
Πρέπει να γλυκάνω και να διατηρήσω τις μέρες, όπως τα φρούτα!
Ο καθρέφτης μου συννεφιάζει-
Λίγες ακόμα ανάσες και δεν θα έχει κάποια αντανάκλαση.
Τα λουλούδια και τα πρόσωπα ασπρίζουν σαν σεντόνι.