Dylan Thomas, Τέσσερα ποιήματα (απόδοση: Νεοκλής Κυριάκου)
13Ιαν
I
Όταν όλες οι αισθήσεις κι οι πέντε κοιτάξουν της χώρας μου,
Τα δάκτυλα τους πράσινους αντίχειρες ξεχνάνε και μαρκάρουν
Πως απ΄το φυτικό της ημισέληνου το μάτι μέσα
Στους δέκα φυτεμένους πύργους απ΄το μίσχο τους
Η αγάπη μεσ στην πάχνη ξεφλουδίζεται και φθίνει,
Τ΄αυτιά που ψιθυρίζουνε να φεύγει θε να δούνε την αγάπη
Με τον άνεμο κάτω μεσ στ΄όστρακο να κρύβεται στην
άχαρη ακτή,
Κτυπημένη σε γράμματα, η γλώσσα με μάτια να μιλάει
Πως πικρά οι γλυκές της πληγές θεραπεύονται,
Τα ρουθούνια μου βλέπουν την πνοή της σαν θάμνος να καίει.
Κι η καρδιά μου μονάχα, ευγενής στέκει μάρτυρας
Στης αγάπης τις χώρες, που θα βλέπει αγρυπνώντας
Κι ο τυφλός στις αισθήσεις ο ύπνος σαν πέσει που κατάσκοπα βλέπουν,
Η καρδιά είναι λάγνα, κι ας χαθούν πέντε μάτια
Αφήστε ένα σχόλιο
