Στα πένθιμα μα ολάνθιστα κοιμητήρια

συναντώ πάντα τον Μονογενή.

Κάθε του σούρουπου ώρα

τις φλέβες της ψυχής καθώς διαρρηγνύω

για να αδειάσω το σάπιο

του ομφάλιου λώρου αίμα μου

Αυτός κρούει την σκουριασμένη καμπάνα.

Και μια από το στερνό μου

στριγκή κραυγή τρομάζει τα πετούμενα.