Φασματικοί κυματισμοί

Ο μηνίσκος της

το ακρωτήρι των μηρών της

σε φως όλο περιγελάσματα

καθώς κατέβαινε τη σκάλα

πρόβαλλε το χνούδι της σελήνης της

βρώσιμο όνειρο

όπως οι βότρεις στην κληματαριά

που λαμπυρίζουνε στο αυγουστιάτικο

καταμεσήμερο.

Πανάκι αερικό

ιστίο πρόσφορο

το λίγο γέλιο της μέσα σε κύμα

μ΄αιχμαλώτιζε.

Και να ΄ναι καλοκαίρι άναρθρο

κατάμεστο νηοπομπές οσμών

του παραδείσου.

Κι εμέ να με ξανοίγει αμέριμνο

πότε  στις ξέρες τις μοναχικές, τις φάσγανες

και πότε μες σε παραζάλη ερωτική

στου παραδείσου τα κηπευτικά.

Μέντα, βασιλικός και μελισσόχορτο

κάθε απλωσιά της αμασχάλης της

και μες στα κρύα τα νερά που ρέουν

απ’ τα στήθη της

ωσάν τη Ναυσικά να μου πετάει το τόπι της.

Και να ΄μαι εγώ μαγνάδι του κορμιού της ανεξίτηλο

κι αυτή η πρώτη αμαρτία μου η χειρουβική.