Η πρώτη ποιητική συλλογή τού Αντώνη Χαριστού, με τίτλο «Φίλωνος & Νοταρά – τα στιχάκια τής Τρούμπας, 1950-1970», αποτελεί καταβύθιση στο ιστορικό παρελθόν, όπουανασύρονται μνήμες και βιώματα από τις γειτονιές τής Τρούμπας τού Πειραιά, την περίοδο 1950-1970,και αναβιώνει, λογοτεχνικά,τη μορφή ολόκληρης της κοινωνικής πραγματικότητας. Τις απαραίτητες πληροφορίες για την αναπαράσταση της εποχής και την απόδοση των ειδικών συνθηκών που επικράτησαν στις συγκεκριμένες τοποθεσίες, ο δημιουργός, τις άντλησε από έργα του Βασίλη Πισιμίση, «Βούρλα – Τρούμπα. Μια περιήγηση στον χώρο του περιθωρίου και της πορνείας του Πειραιά (1840 – 1968) και «Τρούμπα, Βούρλα, Λιμάνι. Χώρος και μνήμη του Πειραϊκού περιθωρίου στον 20ό αιώνα»,καθώς και από αρχειακό υλικό τηλεοπτικών εκπομπών,συνεντεύξεων στον έντυπο Τύπο, αλλά και προσωπικές μαρτυρίες.

Στα δεκαεπτά (17) ποιήματα της συλλογής, η γραφή του Α. Χαριστού, διακρίνεται από ρεαλιστική τραχύτητα κι έναν υποδόριο σκωπτικό τόνο, που αποτρέπει κάθε λυρική παρέκκλιση, για να αποδώσει, με αξιοζήλευτη καθαρότητα, ιδιαίτερες καταστάσεις και γεγονότα, που χαρακτηρίζονται από ηθική διάβρωση και απαξία, μέσω εμπλοκής σε φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας (πορνεία, βία, εγκληματικότητα κλπ). Τιθασεύοντας απόλυτα τον όποιο υποκειμενικό συναισθηματισμό και αποφεύγοντας τις ηθολογικές αποτιμήσεις, ο δημιουργός, ορίζει ως σημείο αναφοράς, για τις καταστάσεις που μας περιγράφει,τη φανέρωση των συνθηκών που τις διαμόρφωσαν και θέτει ως σκοπό τη διερεύνηση των αιτιών που τις προκάλεσαν.

Εκκινώντας από-εκ πρώτης όψεως, τυχαία και ασήμαντα-μικροσυμβάντα, κατασκευάζει έναν καμβά καταστάσεων, καταλήγοντας σε έναν διευρυμένο λογοτεχνικό ορίζοντα, εκτεινόμενο σε ολάκερο τον κόσμο που περιβάλλει τους ήρωές τους. Σε κάθε ποίημα, αναπαράγει πλευρές τής ζωής, με τρόπο, όχι απλώς προσιτό στη σκέψη, αλλά και απαλλαγμένο από κάθε περιθώριο ερμηνείας και παρερμηνείας. Με στίχο ανομοιοκατάληκτο, άνισα στροφικά σύνολα, και απορρίπτοντας κάθε επιδίωξη μετρικής μουσικότητας, οδηγείται στη μουσικότητα του δομημένου λόγου και τις καθάριες εικόνες που εκείνος γεννά·υπενθυμίζοντας τη θέση του Ανδρέα Καραντώνη, πως: «Ο αληθινός ποιητής, είναι μουσικός όχι του φωνητικού ήχου, μα του ουσιαστικού λόγου».