Επί + ανά + ίστημι

Ήταν βράδυ
όταν έμαθα γιατί οι τυφώνες
έχουν ονόματα ανθρώπων.

Σιωπηλή και γλυκιά επανάσταση
το πώς σ’ αγάπησα·
το κενό ανάμεσα στις νότες
μια παύση στις ανάσες
και δυο δευτερόλεπτα πριν τον θάνατο.

****

D.C., Inf, V, 100-109

Ποιος σου μίλησε για ευκαιρίες κι ουρανό;
Εμάς το βλέμμα μας είναι στραμμένο στις φωτιές.

Εμάς μας γλυκοφίλησαν οι δαίμονες
μας τραγουδάνε στη Μονμάρτη.
Γράψανε για μας οι Κωστήδες κι οι Ρεμπώ·
δεν θα πεθάνουμε ποτές.

Τι να κάνουμε τον ήλιο,
όταν ζεσταινόμαστε απ’ τις φλόγες μας;
Αρχή και φινάλε·
του Δάντη κατάρα κι ευλογία, εμείς.