XI

[Εγώ πηγαίνω ονειρεύομενος δρόμους]

Εγώ πηγαίνω  ονειρευόμενος δρόμους

του δειλινού. Τις  χρυσές κορυφές,

τα πράσινα πεύκα

τις  σκονισμένες βελανιδιές!

Κατά που πηγαίνει ο δρόμος;

Εγώ τραβώ τραγουδώντας, ταξιδιώτης

κατά μήκος της στράτας…

-πέφτει το απόβραδο-

«Στην καρδιά μου είχα

το αγκάθι κάποιου πάθους

να το βγάλω μπόρεσα μια μέρα:

πια την καρδιά μου δεν νιώθω…»

Κι ο κάμπος ολάκερος μία στιγμούλα

μένει, βουβός και σκιερός,

να συλλογιέται. Ηχεί ο αγέρας

στις λεύκες του ποταμού.

Το απόβραδο πιο πολύ σκοτεινιάζει•

και ο δρόμος που έρπει

και λευκάζει αχνά

θαμπώνει και χάνεται.

Το τραγούδι μου και πάλι θρηνεί:

Μυτερό χρυσό αγκάθι

ποιος μπορεί να σ’  αισθανθεί

στην καρδιά καρφωμένο;

(Soledades, galerías y otros poemas, 1907)